Aplikacja open source dla Pi Coding Agent

Pi nie dostarcza modelu, co okazuje się najciekawszym faktem przy uruchamianiu go tutaj: każde poświadczenie agenta, które trzyma Happier, jest poświadczeniem, które Pi przyjmie. Profile subskrypcji Claude, klucze Anthropic, logowania Codex i klucze OpenAI — wszystkie działają, więc konta, które zebrałeś w pulę, bo używasz Claude Code, mogą prowadzić także jego. Wybierasz je przy starcie sesji, zamiast dziedziczyć po tym, na co dany komputer był ostatnio zalogowany.

Mechanizm wart jest zdania, bo wyjaśnia, co się przenosi, a co nie. Przed uruchomieniem Happier zapisuje wybrany przez ciebie profil do własnego, odizolowanego pliku poświadczeń Pi, w postaci, jakiej Pi oczekuje: logowanie subskrypcyjne staje się poświadczeniem OAuth, a token konfiguracyjny albo klucz API staje się kluczem. Pi czyta potem własny plik i rozmawia z dostawcą bezpośrednio, bez żadnego twojego żądania kierowanego przez cokolwiek naszego. Jeśli pasuje kilka twoich profili, aplikacja pyta, który, zamiast wybierać za ciebie.

Nie ma tu przycisku logowania i jest to sprawa Pi, a nie przeoczenie: nie wystawia interaktywnego logowania, którym Happier mógłby sterować, więc strona dostawcy raportuje poświadczenia ze środowiska, które dany komputer już niesie, i na tym poprzestaje. Sterowanie działa — wiadomość wysłana do tury, która już trwa, jest przyjmowana przez agenta, zamiast czekać za nią — natomiast pisanie do terminala dostawcy nie jest czymś, co agent oferuje. Pi jest w Happierze dostawcą eksperymentalnym i w takim stanie należy go czytać.

Pi to terminalowy agent kodujący typu przynieś własny klucz: nie dostarcza modelu, tylko prowadzi tego dostawcę, do którego masz poświadczenia. happier pi uruchamia go w twoim repozytorium ze środowiskiem, które twoja powłoka już ma.

Pasuje to do sposobu, w jaki działa Happier, bo Happier też nie trzyma tych kluczy. Proces agenta czyta je na twoim komputerze, rozmawia z dostawcą bezpośrednio, a jedyne, co przechodzi przez sieć, to zaszyfrowany zapis rozmowy idący na twoje własne urządzenia.

Kształt sesji Pi jest więc taki: twoje klucze, twój komputer, twoje repozytorium i telefon w kieszeni, który potrafi przeczytać rozmowę i na nią odpowiedzieć. Nic z tej listy nie jest od nas wynajęte, a relay pośrodku możesz prowadzić sam, jeśli wolisz nie korzystać z naszego.

Aplikacje na iOS i Androida, aplikacja desktopowa na macOS, Windows i Linuksa oraz app.happier.dev to klienci procesu Pi Coding Agent działającego na twoim komputerze — a nie lustra tylko do odczytu. Odpowiedz na prośbę o uprawnienia, wyślij kolejną instrukcję, przejrzyj repozytorium, przeczytaj diff. Transkrypcja jest szyfrowana end-to-end, zanim opuści twój komputer, więc serwer, który ją niesie, trzyma szyfrogram.

Happier instaluje się na komputerze, który już trzyma twoje repozytorium, a happier pi uruchamia tam Pi Coding Agent jako zwykły podproces, w katalogu, który wskażesz, zalogowany tak, jak ty go zalogowałeś. Między agentem a Pi nie ma żadnej bramki, a twój kod źródłowy nie ma kopii nigdzie indziej.

Happier najpierw szuka pi w twoim PATH i uruchamia kopię, którą zainstalowałeś. Jeśli jej nie ma, może zainstalować @earendil-works/pi-coding-agent w ~/.happier/tools/providers/pi/ — we własnym katalogu, nie w twoim globalnym prefiksie npm. Kopia, którą zarządzasz sam, nigdy nie zostaje podmieniona ani zaktualizowana za twoimi plecami.

Własny przewodnik instalacji i logowania Pi znajdziesz pod github.com/badlogic/pi-mono. Happier go nie kopiuje, bo kopia cudzej instrukcji instalacji to kopia, która się dezaktualizuje.

Referencja konfiguracji po stronie Happier — Pi Coding Agent w dokumentacji Happier.

Pi Coding Agent jest jednym z agentów, których Happier potrafi skierować na poświadczenie podłączone raz, zamiast na to, na co jest zalogowany dany komputer. Przyjmuje a Codex subscription, an OpenAI API key, a Claude subscription or an Anthropic API key.

Podłączone usługi są kluczowane poświadczeniem, a nie agentem, więc ten sam Codex subscription można wybrać dla każdego agenta, który go przyjmuje, na każdym podłączonym komputerze — i to właśnie sprawia, że pula twoich własnych kont przydaje się na więcej niż jednym z nich. Poświadczenie jest szyfrowane i odszyfrowywane na twoich urządzeniach; strona dokumentacji zawiera reguły dla poszczególnych profili, bo to, jakie rodzaje profili przyjmuje każdy agent, to dokładnie ten rodzaj szczegółu, który zmienia się między wydaniami.

Pi Coding Agent to jeden z 13 agentów kodujących z wiersza poleceń, które uruchamia Happier, a wszystkie dzielą jedną listę sesji, jedną skrzynkę uprawnień, jeden zestaw skrótów klawiszowych i jedną konfigurację MCP.

You define an MCP server once, and because Pi Coding Agent does not consume MCP directly, Happier hands the same tool surface to it through the happier tools shell bridge instead — the same tools, delivered as commands it can run. The app previews the effective tool surface before a session starts, so which one you got is visible rather than inferred.

Liczy się to najbardziej w dni, gdy uruchamiasz więcej niż jednego: sesje różnych dostawców obok siebie i dotknięcie powiadomienia otwierające sesję, która zgłosiła żądanie, a nie drzwi wejściowe aplikacji. Pełna lista jest tutaj.

Wpisanie happier pi w terminalu uruchamia sesję dokładnie tam, gdzie stoisz, a ta sama sesja jest w tym samym czasie w aplikacji. To, co czytasz w tej powłoce, jest własnym widokiem sesji od Happier — transkrypcja, monity o uprawnienia, wyjście narzędzi — a nie interfejsem Pi Coding Agent. Nikt nie musi rezygnować z terminala, żeby mieć klienta na telefon.

Nie ma przekazania do własnego TUI Pi Coding Agent. Istnieje ono dla Claude Code, Codex i OpenCode; przy Pi Coding Agent sesja po obu stronach pozostaje sesją Happiera. happier attach <session-id> wypisuje sesje na tym komputerze i oznacza te, których nie umie podpiąć ponownie, zamiast zawodzić po tym, jak którąś wybierzesz.

Przewodnik po attach wymienia przypadki, zamiast obiecywać je wszystkie.

Jedno polecenie na komputerze, który trzyma twój kod, a potem happier pi w repozytorium, w którym chcesz pracować.

Instrukcje krok po kroku są w przewodnikach. Całość jest na licencji MIT, a relay możesz prowadzić sam.