Aplikacja open source dla OpenCode

OpenCode sięga do własnego interfejsu przez własny mechanizm podłączania, bez multipleksera w tle i bez niczego, co trzeba najpierw włączyć — sesja uruchomiona przez Happiera jest sesją, do której opencode się z powrotem podłącza, a aplikacja dalej przyjmuje wiadomości, gdy siedzi na niej terminal.

Druga połowa tej historii to poświadczenia: OpenCode przynosi własną warstwę dostawców, więc profile Codex, OpenAI, subskrypcji Claude i Anthropic, które podłączyłeś raz, są wszystkie do wyboru przy starcie sesji, a pula zebrana dla innego agenta okazuje się przydatna i tutaj. Wpis subskrypcji Claude przyjmuje obie formy, które obsługuje to wydanie — logowanie w przeglądarce i token konfiguracyjny — podczas gdy wpis Anthropic pozostaje kluczem API, a to, na którym z nich działasz, wybiera się przy starcie sesji, zamiast dziedziczyć po tym, na co dany komputer był ostatnio zalogowany.

Forkowanie to miejsce, w którym wydanie daje temu agentowi przestrzeń. Rozmowę w OpenCode można sforkować w całości i można ją sforkować od konkretnej wiadomości — to różnica między „spróbuj tego jeszcze raz, inaczej” a „wróć do momentu przed trzecim wywołaniem narzędzia i wtedy spróbuj jeszcze raz, inaczej”. Umiejętności i polecenia ze slashem, które trzymasz w .opencode/skills i .opencode/commands albo w ~/.config/opencode, są czytane jako zasoby promptu i podróżują razem z sesją, więc to, czego nauczyłeś CLI przy biurku, jest wciąż na miejscu, gdy na sesję odpowiada się z telefonu.

OpenCode to terminalowy agent kodujący od SST i przynosi własną warstwę dostawców: wskazujesz mu model, do którego już masz dostęp, a on prowadzi go po twoim repozytorium. happier opencode uruchamia tę samą binarkę z tymi samymi poświadczeniami opencode auth, w tym samym katalogu.

Happier dostarcza urządzenia. Sesja, którą zacząłeś w terminalu w jednym pokoju, jest do przeczytania i do odpowiedzi z telefonu w innym, a zapis rozmowy jest szyfrowany na twoim komputerze, zanim gdziekolwiek trafi.

Aplikacje na iOS i Androida, aplikacja desktopowa na macOS, Windows i Linuksa oraz app.happier.dev to klienci procesu OpenCode działającego na twoim komputerze — a nie lustra tylko do odczytu. Odpowiedz na prośbę o uprawnienia, wyślij kolejną instrukcję, przejrzyj repozytorium, przeczytaj diff. Transkrypcja jest szyfrowana end-to-end, zanim opuści twój komputer, więc serwer, który ją niesie, trzyma szyfrogram.

Happier instaluje się na komputerze, który już trzyma twoje repozytorium, a happier opencode uruchamia tam OpenCode jako zwykły podproces, w katalogu, który wskażesz, zalogowany tak, jak ty go zalogowałeś. Między agentem a SST nie ma żadnej bramki, a twój kod źródłowy nie ma kopii nigdzie indziej.

Happier najpierw szuka opencode w twoim PATH i uruchamia kopię, którą zainstalowałeś. Jeśli jej nie ma, może zainstalować opencode-ai w ~/.happier/tools/providers/opencode/ — we własnym katalogu, nie w twoim globalnym prefiksie npm. Kopia, którą zarządzasz sam, nigdy nie zostaje podmieniona ani zaktualizowana za twoimi plecami.

Własny przewodnik instalacji i logowania SST znajdziesz pod opencode.ai/docs. Happier go nie kopiuje, bo kopia cudzej instrukcji instalacji to kopia, która się dezaktualizuje.

Referencja konfiguracji po stronie Happier — OpenCode w dokumentacji Happier.

OpenCode jest jednym z agentów, których Happier potrafi skierować na poświadczenie podłączone raz, zamiast na to, na co jest zalogowany dany komputer. Przyjmuje a Codex subscription, an OpenAI API key, a Claude subscription or an Anthropic API key.

Podłączone usługi są kluczowane poświadczeniem, a nie agentem, więc ten sam Codex subscription można wybrać dla każdego agenta, który go przyjmuje, na każdym podłączonym komputerze — i to właśnie sprawia, że pula twoich własnych kont przydaje się na więcej niż jednym z nich. Poświadczenie jest szyfrowane i odszyfrowywane na twoich urządzeniach; strona dokumentacji zawiera reguły dla poszczególnych profili, bo to, jakie rodzaje profili przyjmuje każdy agent, to dokładnie ten rodzaj szczegółu, który zmienia się między wydaniami.

OpenCode to jeden z 13 agentów kodujących z wiersza poleceń, które uruchamia Happier, a wszystkie dzielą jedną listę sesji, jedną skrzynkę uprawnień, jeden zestaw skrótów klawiszowych i jedną konfigurację MCP.

You define an MCP server once and OpenCode receives it as native MCP inventory, next to whatever MCP servers it already had of its own.

Liczy się to najbardziej w dni, gdy uruchamiasz więcej niż jednego: sesje różnych dostawców obok siebie i dotknięcie powiadomienia otwierające sesję, która zgłosiła żądanie, a nie drzwi wejściowe aplikacji. Pełna lista jest tutaj.

Wpisanie happier opencode w terminalu uruchamia sesję dokładnie tam, gdzie stoisz, a ta sama sesja jest w tym samym czasie w aplikacji. To, co czytasz w tej powłoce, jest własnym widokiem sesji od Happier — transkrypcja, monity o uprawnienia, wyjście narzędzi — a nie interfejsem OpenCode. Nikt nie musi rezygnować z terminala, żeby mieć klienta na telefon.

happier attach <session-id> otwiera własne TUI OpenCode na tej samej sesji przez mechanizm attach OpenCode. Oba końce pozostają zapisywalne, bez żadnego multipleksera i bez niczego, co trzeba wcześniej włączyć — piszesz w TUI i pojawia się w aplikacji, wysyłasz z aplikacji i pojawia się w TUI.

Przewodnik po attach wymienia przypadki, zamiast obiecywać je wszystkie.

Jedno polecenie na komputerze, który trzyma twój kod, a potem happier opencode w repozytorium, w którym chcesz pracować.

Instrukcje krok po kroku są w przewodnikach. Całość jest na licencji MIT, a relay możesz prowadzić sam.