Aplikacja open source dla Claude Code

Claude Code to agent, którego Happier potrafi uruchomić wewnątrz jego własnego interfejsu terminalowego, a nie przed nim. Włącz ujednolicony runtime terminala, a Happier uruchomi prawdziwy TUI claude we współdzielonym hoście terminala, prześle strumieniowo tę sesję na twoje urządzenia i wpisze prosto w nią to, co wyślesz z aplikacji — dzięki czemu poprawka może trafić do tury, która już trwa, zamiast czekać na jej koniec. Poprawkę przyjmuje terminal samego Anthropic, a Happier trzyma za ciebie klawiaturę; jest to inny układ niż rozmawianie o sesji z runnerem i jest to powód, dla którego ta strona istnieje.

Domyślny jest runtime oparty na Agent SDK i dla większości sesji jest właściwy. Wznawia rozmowę, wypisuje sesje Claude Code na danym komputerze, potrafi przenieść stan dostawcy na drugi komputer, a gdy zatrzyma cię limit użycia, może pójść i zapytać, czy limit faktycznie minął, zamiast zostawiać cię ze zgadywaniem. Czego nie robi, to przyjęcie wiadomości do tury, która już trwa: Anthropic dokumentuje strumieniowe wejście Agent SDK jako kolejkowane wiadomości przetwarzane po kolei, z możliwością przerwania. Wybór między dwoma runtime'ami zmienia to jedno zachowanie i nic w tym, gdzie leży twój kod.

Logowanie pozostaje procedurą Anthropic, uruchamianą stamtąd, gdzie akurat jesteś. Strona dostawcy Claude Code uruchamia claude na wybranym przez ciebie komputerze i wysyła do niego /login, więc krok w przeglądarce dzieje się na komputerze, który będzie trzymał poświadczenie, a nie na telefonie w twojej dłoni. Happier szuka pliku binarnego tam, gdzie umieszcza go instalator Anthropic — ~/.local/bin, wersjonowany katalog w ~/.local/share/claude, prefiks Homebrew, ~/.claude/local/cli.js — zanim zaproponuje pokazanie polecenia instalacji, bo na większości komputerów już tam jest.

Claude Code to terminalowy agent kodujący od Anthropic: uruchamiasz claude w repozytorium, a on czyta pliki, edytuje je i wykonuje polecenia. Happier niczego z tego nie zmienia. happier claude uruchamia dokładnie tę samą binarkę, w tym samym katalogu, na tym samym loginie, i odzwierciedla rozmowę na każdym urządzeniu, na którym jesteś zalogowany.

Kupujesz za to możliwość odejścia od biurka. Zacznij refaktoryzację przy biurku, przeczytaj diff na telefonie w drodze na lunch, odpowiedz na prośbę o uprawnienia, przy której się zatrzymał, i wróć do sesji w swoim terminalu, gdy znów usiądziesz. Repozytorium zostaje na komputerze, na którym już było.

Sterowanie i przerywanie to nie to samo, a Claude Unified dotyczy tego pierwszego. Przerwanie zatrzymuje turę i zaczyna kolejną; sterowanie dokłada się do tury, która trwa. Anthropic dokumentuje strumieniowe wejście Agent SDK jako kolejkowane wiadomości przetwarzane po kolei, z opcją przerwania — i taki jest tutaj domyślny runtime, właściwy dla większości sesji. Własny terminal Claude Code przyjmuje drugi rodzaj: pisz, gdy pracuje, a instrukcja dołącza do trwającej pracy. Unified steruje tym terminalem, więc aplikacja może zrobić to z telefonu.

Tak czy inaczej jest to jeden proces Claude Code. W trybie unified terminal i aplikacja żyją naraz — możesz pisać w TUI na komputerze, gdy na sesję odpowiada się z telefonu, i żadna ze stron nie jest zablokowana. Tyle znaczy tutaj „unified”: jeden proces, jeden zapis rozmowy, dwa miejsca, z których możesz do niego pisać.

Aplikacje na iOS i Androida, aplikacja desktopowa na macOS, Windows i Linuksa oraz app.happier.dev to klienci procesu Claude Code działającego na twoim komputerze — a nie lustra tylko do odczytu. Odpowiedz na prośbę o uprawnienia, wyślij kolejną instrukcję, przejrzyj repozytorium, przeczytaj diff. Transkrypcja jest szyfrowana end-to-end, zanim opuści twój komputer, więc serwer, który ją niesie, trzyma szyfrogram.

Happier instaluje się na komputerze, który już trzyma twoje repozytorium, a happier claude uruchamia tam Claude Code jako zwykły podproces, w katalogu, który wskażesz, zalogowany tak, jak ty go zalogowałeś. Między agentem a Anthropic nie ma żadnej bramki, a twój kod źródłowy nie ma kopii nigdzie indziej.

Happier szuka claude w twoim PATH i uruchamia kopię, którą zainstalowałeś. Anthropic dystrybuuje go skryptem instalacyjnym, a nie pakietem; Happier może pokazać ci to polecenie, ale sam nie wykona skryptu instalacyjnego dostawcy — receptury dostawców są odrzucane, dopóki wprost na nie nie zezwolisz.

Własny przewodnik instalacji i logowania Anthropic znajdziesz pod code.claude.com/docs/en/setup. Happier go nie kopiuje, bo kopia cudzej instrukcji instalacji to kopia, która się dezaktualizuje.

Referencja konfiguracji po stronie Happier — Claude Code w dokumentacji Happier.

Claude Code jest jednym z agentów, których Happier potrafi skierować na poświadczenie podłączone raz, zamiast na to, na co jest zalogowany dany komputer. Przyjmuje a Claude subscription or an Anthropic API key.

Podłączone usługi są kluczowane poświadczeniem, a nie agentem, więc ten sam Claude subscription można wybrać dla każdego agenta, który go przyjmuje, na każdym podłączonym komputerze — i to właśnie sprawia, że pula twoich własnych kont przydaje się na więcej niż jednym z nich. Poświadczenie jest szyfrowane i odszyfrowywane na twoich urządzeniach; strona dokumentacji zawiera reguły dla poszczególnych profili, bo to, jakie rodzaje profili przyjmuje każdy agent, to dokładnie ten rodzaj szczegółu, który zmienia się między wydaniami.

Claude Code to jeden z 13 agentów kodujących z wiersza poleceń, które uruchamia Happier, a wszystkie dzielą jedną listę sesji, jedną skrzynkę uprawnień, jeden zestaw skrótów klawiszowych i jedną konfigurację MCP.

You define an MCP server once and Claude Code receives it as native MCP inventory, next to whatever MCP servers it already had of its own.

Liczy się to najbardziej w dni, gdy uruchamiasz więcej niż jednego: sesje różnych dostawców obok siebie i dotknięcie powiadomienia otwierające sesję, która zgłosiła żądanie, a nie drzwi wejściowe aplikacji. Pełna lista jest tutaj.

Wpisanie happier claude w terminalu uruchamia sesję dokładnie tam, gdzie stoisz, a ta sama sesja jest w tym samym czasie w aplikacji. To, co czytasz w tej powłoce, jest własnym widokiem sesji od Happier — transkrypcja, monity o uprawnienia, wyjście narzędzi — a nie interfejsem Claude Code. Nikt nie musi rezygnować z terminala, żeby mieć klienta na telefon.

Kiedy chcesz własnego TUI Claude Code, happier attach <session-id> na komputerze będącym właścicielem sesji przekazuje ci ją w tmuksie, z gotową historią. W domyślnym runtime to przekazanie jest wyłączne: dopóki sesję ma terminal, wiadomość wysłana z aplikacji czeka w kolejce, zamiast być wpisywana pod tobą, i idzie dalej, gdy oddasz kontrolę. Ujednolicony runtime terminala to drugi układ — jeden proces Claude Code we współdzielonym hoście terminala, zapisywalny z terminala i z aplikacji jednocześnie.

Przewodnik po attach wymienia przypadki, zamiast obiecywać je wszystkie.

Jedno polecenie na komputerze, który trzyma twój kod, a potem happier claude w repozytorium, w którym chcesz pracować.

Instrukcje krok po kroku są w przewodnikach. Całość jest na licencji MIT, a relay możesz prowadzić sam.