Auggie, na twoim telefonie i pulpicie

Auggie to agent, którego dwie nazwy mylą ludzi. CLI nazywa się Auggie; dostawcą jest Augment Code; strona dokumentacji Happiera leży pod /providers/augment i jest tą samą stroną. Pod nazewnictwem jest to npm install pakietu @augmentcode/auggie, uruchamiany na tym uprawnieniu Augment, na które dany komputer jest zalogowany. Własne ujęcie Augment Code jest takie, że stawia agentowe kodowanie „w twoim terminalu, na twoim serwerze albo wszędzie tam, gdzie działa twój kod”, i to właśnie po tę połowę produktu Happier tu jest.

Indeksowanie to ustawienie, o którym trzeba wiedzieć. Auggie potrafi zindeksować repozytorium, a Happier nie włącza tego za ciebie: flaga jest dodawana tylko wtedy, gdy w środowisku sesji ustawione jest HAPPIER_AUGGIE_ALLOW_INDEXING, więc repozytorium, co do którego nie podjąłeś decyzji, jest repozytorium, którego nie zindeksował. Jest to zgoda wyrażana per środowisko, a nie globalna preferencja, co jest właściwym kształtem dla przypadku, w którym jeden z twoich komputerów trzyma kod służbowy, a inny nie.

Uprawnienia to druga rzecz, którą ta integracja robi po swojemu, bo Auggie chce ich narzędzie po narzędziu. Happier rozwija pojedynczy wybór w regułę --permission dla każdego narzędzia, które CLI publikuje — jego narzędzi do edycji i plików, narzędzi procesowych, wyszukiwania i pobierania z sieci, listy zadań oraz nazwanych subagentów do przeglądania kodu, budowania komponentów, projektowania baz danych i pisania testów. Tryb tylko do odczytu dokłada własny tryb pytań Auggie, a potem odmawia narzędziom do edycji i procesowym po nazwie, zamiast ufać jednej fladze, że pokryje obie rzeczy. Narzędzia w drugą stronę docierają przez most powłoki happier tools, bo Auggie nie przyjmuje inwentarza MCP bezpośrednio.

Auggie to agent wiersza poleceń od Augment Code. happier auggie uruchamia go na twoim repozytorium z pliku binarnego zainstalowanego z npm, na koncie, na które CLI jest już zalogowane.

To, co dostajesz, stawiając przed nim Happiera, to przenośność i jedno miejsce na przerwania: zapis rozmowy na telefonie, diff na tablecie i prośby o uprawnienia od wszystkich agentów, których uruchamiasz, zebrane w jednej skrzynce zamiast rozrzucone po oknach terminala.

Aplikacje na iOS i Androida, aplikacja desktopowa na macOS, Windows i Linuksa oraz app.happier.dev to klienci procesu Auggie działającego na twoim komputerze — a nie lustra tylko do odczytu. Odpowiedz na prośbę o uprawnienia, wyślij kolejną instrukcję, przejrzyj repozytorium, przeczytaj diff. Transkrypcja jest szyfrowana end-to-end, zanim opuści twój komputer, więc serwer, który ją niesie, trzyma szyfrogram.

Happier instaluje się na komputerze, który już trzyma twoje repozytorium, a happier auggie uruchamia tam Auggie jako zwykły podproces, w katalogu, który wskażesz, zalogowany tak, jak ty go zalogowałeś. Między agentem a Augment Code nie ma żadnej bramki, a twój kod źródłowy nie ma kopii nigdzie indziej.

Happier najpierw szuka auggie w twoim PATH i uruchamia kopię, którą zainstalowałeś. Jeśli jej nie ma, może zainstalować @augmentcode/auggie w ~/.happier/tools/providers/auggie/ — we własnym katalogu, nie w twoim globalnym prefiksie npm. Kopia, którą zarządzasz sam, nigdy nie zostaje podmieniona ani zaktualizowana za twoimi plecami.

Własny przewodnik instalacji i logowania Augment Code znajdziesz pod docs.augmentcode.com/cli/setup-auggie/install-auggie-cli. Happier go nie kopiuje, bo kopia cudzej instrukcji instalacji to kopia, która się dezaktualizuje.

Referencja konfiguracji po stronie Happier — Auggie w dokumentacji Happier.

Auggie to jeden z 13 agentów kodujących z wiersza poleceń, które uruchamia Happier, a wszystkie dzielą jedną listę sesji, jedną skrzynkę uprawnień, jeden zestaw skrótów klawiszowych i jedną konfigurację MCP.

You define an MCP server once, and because Auggie does not consume MCP directly, Happier hands the same tool surface to it through the happier tools shell bridge instead — the same tools, delivered as commands it can run. The app previews the effective tool surface before a session starts, so which one you got is visible rather than inferred.

Liczy się to najbardziej w dni, gdy uruchamiasz więcej niż jednego: sesje różnych dostawców obok siebie i dotknięcie powiadomienia otwierające sesję, która zgłosiła żądanie, a nie drzwi wejściowe aplikacji. Pełna lista jest tutaj.

Wpisanie happier auggie w terminalu uruchamia sesję dokładnie tam, gdzie stoisz, a ta sama sesja jest w tym samym czasie w aplikacji. To, co czytasz w tej powłoce, jest własnym widokiem sesji od Happier — transkrypcja, monity o uprawnienia, wyjście narzędzi — a nie interfejsem Auggie. Nikt nie musi rezygnować z terminala, żeby mieć klienta na telefon.

Nie ma przekazania do własnego TUI Auggie. Istnieje ono dla Claude Code, Codex i OpenCode; przy Auggie sesja po obu stronach pozostaje sesją Happiera. happier attach <session-id> wypisuje sesje na tym komputerze i oznacza te, których nie umie podpiąć ponownie, zamiast zawodzić po tym, jak którąś wybierzesz.

Przewodnik po attach wymienia przypadki, zamiast obiecywać je wszystkie.

Jedno polecenie na komputerze, który trzyma twój kod, a potem happier auggie w repozytorium, w którym chcesz pracować.

Instrukcje krok po kroku są w przewodnikach. Całość jest na licencji MIT, a relay możesz prowadzić sam.